Kategori: Ikke kategoriseret

Deilumálið er í veruleikanum um, hvørt Guð hevur varðveitt síni orð, og hvørt vit hava eina fullkomna Bíbliu

Vit siga: Ja. Takk og lov: tað hava vit.
Og tann Bíblian er King James Bíblian.
Íblástur uttan varðveitslu hevði verið ein guddómlig spilla av tíð.
Guð íblásti síni upprunaligu handrit, (hvarav einkið er til í dag), og varðveitti síðan eisini síni orð upp ígjøgnum allar øldir, – ikki í upprunaligum handritum, – men í reinum kopium, og samlaði síðan alt undir reformatiónini, arbeiddi so uppá Ensku Bíbliuna frá 1526 til 1611, tá ið endaliga Bókin kom í ljós. Vit siga, at tá var Guð liðugur við Ensku Bíbliuna. Reinar Bíbliur eftir tað eru reinar týðingar eftir henni, ella Bíbliur sum byggja á somu handrit sum hon, men hava síðan verðið reinsaðar til fult og heilt at samsvara við hana; eins og hevur verðið gjørt við Sponsku Valera Bíbliuna.
Svakt?
Nei. Tað er ikki svakt at trúgva hesum.
Tað, sum ER fullkomiliga svakt í høvdinum, er at siga at Guð ikki eigur eina endaliga fullkomna Bíbliu á jørðini. Tað er eisini galsvakt í høvdinum at pástanda, at Guðs orð bara finst reint onkustaðni ímillum 24 ymsar versjónir av grundtekstinum. Nei, sjálvandi mugu vit koma á mál við EINARI heilari Bíbliu, enntá á heimsmáli nútíðarinnar, sum øll kunnu lesa, EINUM endaligum myndugleika, og tann myndugleikin er King James Bíblian; take it or leave it.
Tær fýra fínpussingarnar av henni fram til 1769 høvdu einans við staving og prentvillur at gera. King James Bíblian, sum vit hava í dag, er tann sama sum í 1611, (eg eigi eitt fotograferað kopi av N.T., 1611), – teksturin er júst hin sami.
Vit siga, at King James Bíblian er eitt undur. Ja, vit trúgva nemmiliga á undur. Undrið er, at Guð hevur varðveitt síni orð og savnað tey í sína Bók, sum øll kunnu lesa.
Jú, tað hevur Guð gjørt. Og hann brúkti menn til tess.
Gloym alt um NKJV. Hon er bert eftirlíknað náttpottajarn. Víkur frá King James í yvir 1200 plássum í N.T. aleina, og tá fylgja teir alexandrisku, gnostisku tekstunum. So til helvitis í einum loga við lortinum. Hart og kontant.
Stutt sagt: KING JAMES RULETH.

Heaven is for real … enn!

Colton Burpo fór til himins, tá ið hann var 4 ára gamalur.
Pápi hansara, Todd Burpo, skrivaði eina bók um tað.
Onkur annar hevur skrivað eina aðra bók, sum hevur okkurt líknandi heiti, og tann persónurin sigur nú í dag, at hann leyg, og gav eina bók út fyri pengar.
Men tað er ikki tann sami sum Todd Burpo. Colton fór til himins. Veruliga.
Ja. Tað havi eg altíð følt og vitað.
Hasi Burpo fólkini eru SONN CHRISTIN.
Tey finnast altso, – sonn christin altso.
Vitsti tú ikki av tí?
Havi ongantíð trúð røvarasøgunum um, at Colton og Todd skuldu havt logið. Nei, og aftur nei.
Nú er so sannleikin komin fram, at tað var onkur annar, sum hevur logið.
Men, lygnini trúði eg so ongantíð.
Og at himinin finst veruliga, tað nýtist eingin at siga mær. Tað hevur Guð longu sagt mær í orði sínum. Og harafturat víst mær.
Men feðgarnir omanfyri eru tvey Guðs børn, og eingir lygnarar.
Tað sigi eg tær satt.
Og eitt kann eg siga tær afturat: Tann, sum skrivaði ta følsku bókina, er IKKI ein Christin. Tann persónurin er ein Judas, eitt helvitis barn, beint á veg í helviti.
Hvat ert tú?
Hvar fert tú?
Christin elska Guð, ikki mammon.
Hvønn elskar tú?
Kennir tú ikki eitt lygivætti frá einum sannleiksmanni?
Altso, ert tú ikki eingong síggjandi?
Ella ert tú kanska ein av teim mongu, sum trúgva hvørji lygn, og bera lygn víðari?
Átti tú ikki at farið og gjørt okkurt við tað?
Hmm?
Revolvaratos.
Men at Satan hatar hesa hendingina, og at hann eigur fult av fólki, sum fáa SOOOO ILT av hesi hendingini, tað undrar meg ikki eitt pinn.
Men at trúgvandi fólk ikki skulu kenna satt frá følskum, tað undrar meg.
P.S. Hvussu desperatur Satan kann blíva havi eg annars sjálvur fingið at síggja, tá ið fólk enntá taka míni innsløg, klippa tey sundur, og seta tey saman aftur til at siga júst tað ØVUGTA av tí sum eg segði; og tá ið tey stovna YouTube kanalir í mínum fulla navni við materiali, sum er ímóti Christindóminum. Tá eru Satan og hansara pakk desperat. Men tað er so lágt niðri, at tað letur man Guð taka sær av. Tey fáa sín dóm, um tey ikki nú venda um til Jesus Christ og verða frelst av sonnum.
Hvør er tín framtíð – helvitis ævigi eldur, ella heaven for real?
Lygn kunnu tit pissa onkra aðrastaðni,
hana pissa tit ikki uppá meg.
Sum sagt: Eg kenni andlitið á sonnum Guðs børnum, og sonn Guðs børn lúgva ikki, allar minst um Guð, og feðgarnir omanfyri nevndu eru sonn Guðs børn.
Hvat onkur geld prosperity-pimp-humanissa so sum Joel Osteen kundi funnið uppá, tað er nakað heilt annað, men teir mugu vit kenna langan veg fyri hvat teir eru, og skýggja teir. (I. Tim. 6).

Eg varð ikki frelstur av at fermast, eiheldur tú, eiheldur nakar. Kirkjan hevur í ogn onga frelsu at geva, bert Jesus Christus sjálvur hevur; og tað veist tú væl

500 ár eftir at Luther skrivaði bókina, Von der Babylonischen Gefengknis der Kirchen, – Um Bábyloniska fangaskap kirkjunnar, –  er ikki bert católska kirkjan, men sjálvt Lutherska kirkjan enn í fangaskapi av steindeyðari sacramentalistiskari pátrúgv. Sum um frelsan er ein hákirkjulig handling; sum um onkur ordineraður, steindeyður, upp-við-rótunum-slitin platoniskur deyðsiglandi møsnari skuldi kunnað leitt ein flokk av ungum umvegis krossin til frelsuna, sum sjálvur hann misti á seminariinum í Keypmannahavn fyri tjúgu árum síðani.
Eg varð IKKI frelstur av at fara í fín klæðir, ganga til prest í seks vikur, og so siga JA í kirkjuni úti á Nesi. Hinvegin, tríggjar mánaðir seinni, varð eg frelstur á einum EVANGELISKUM VEKINGARMØTI, har trúgvin varð prædikað inn í mítt hjarta leingi og væl út frá Guðs orði av frelstum, brennandi monnum, kallið gekk fram, orðið var frítt, Guð kallaði meg, og eg valdi frívilligani at taka ímóti Jesusi Christi sum mínum persónliga frelsara, og frívilliga játtaði hann. TAÐ var størsti dagur í lívi mínum: TÁ VARÐ EG FRELSTUR!. Mín fermingardagur, 10. oktober 1985, var ein steindeyður dagur, har PÚRT EINKIÐ hendi. Og eg VEIT, at EINKIÐ hendi fyri hini, sum har fermdust við mær. Ja, tað VEIT eg.
Og hetta er FAKTA. Og tú VEITST eisini, at hetta er satt.
Men enn koyrir hatta Bábyloniska tokið á sama steindeyða skinnaranum.
Kirkjan má øll trúbøtast her og nú, ella fer hon til helvitis.
Og tað VEITST tú væl.
Men heldur enn at gera nakað við tað, fert tú heldur at spotta meg, lúgva um meg, sverta meg út, og draga meg ígjøgnum køstin í endaleysar banar. Tí tú VILT ikki feysa sannleikan. Tað krevur nemmiliga andalig “bliiiiiip“-ir, og at tú elskar Guð meir enn teg sjálvan.
Tað VEIT eg væl.
Og tú.
Men eg velji tó at elska teg, tíni, míni, og øll hini nokk til at siga teimum og tykkum SANNLEIKAN.
Og tú VEITST, at tað er SANNLEIKIN, eg sigi tær.
Tað vil siga, um tú ert ein frelstur, sum eisini kallar seg “kirkjufólk”.
“Kirkjufólk”, – hvat pávin er tað fyri nakað???
Ein católsk leivd!
Altso, ver ein sannur christin!
Tað er nokk.
Men til tess mást tú fyrst verða frelstur.
Frrrrrelstur!!
Og tað VEIST tú væl.
Um ikki, so VEITST tú tað nú.
Altso, hvussu sataniskur lygnari kann man vera, at kalla tað frelsu, sum ikki er frelsa?
Er tað ikki at steingja fólk úti frá tí veruligu frelsuni.
Jú, tað er tað!
Túsundavís av ÓFRELSTUM kirkjufólki halda seg vera frelst, (tí at prestur sigur tað), uttan at vera tað!!!!!!!
Og tað VEIST tú væl!
Tín geldi kloddi.
Eg eri glaður fyri, at eg ikki trúði teirri lygn, at eg var frelstur í barnadópinum og av at siga JA, áðrenn Guðs Andi kallaði meg. Eg meini; eg hevði farið í helviti!
Spyr Svartalíð, um hansara konfirmantar eru frelstir, og hann skapar sær øgiligani og sigur, Ja.
Spyr konfirmantarnar, um teir eru frelstir, og teir siga, Nei.
Kanska 4-5 siga, Ja. 
Men spyr so, hvar teir blivu frelstir, og ALLIR siga: Í missiónshúsinum.
So nú veitst tú SANNLEIKAN.
Ádú, ádú!
– Jú jú.
Spottið og lygnin er og verður alt títt.
Eg tori at hyggja Guð Faðir beint inn í eyguni á dómadegi, eftir at hava elskað tykkum nokk til at siga tykkum sannleikan.
Einans SANNLEIKIN kundi verðið tykkum til frelsu, um tit søktu Jesus og vildu.
Eri eg tí vorðin tykkara fíggindi, av tí at eg sigi tykkum sannleikan?
(Epistilin til Galatara 4:16 FKJ)

Tá ið nú alt í einum tað vísir seg, at tjúgu eru ímóti, einans fimm fyri, so vendir revurin í holuni

Hví eg ikki stóli uppá bisp, sjálvt um hann nú gevur í skin, at hann er vendur í holuni?
Tí eg veit hví hann noyðist at venda sær í holuni, (denn revur hann er).
Har er eitt sum eitur prestafelagið. Har, er mær sagt, er tað ótrúliga undur hent, at tað eru 20 prestar ímóti at víga sodomitar, og einans 5 fyri.
So revurin NOYÐIST at venda sær í holuni, og halda við fleirtalinum.
Soleiðis er religiøs-politikkur, skilji eg á lagnum: man ger tað sum loysir seg best.
Hevði tað verið umvent, so hevði revurin enn vent hinvegin; tað hevur hansara sleiska tunga fyri øllum landi víst.
Eitt er at venda sær í holuni: nakað annað er at hava vent um fult og heilt í hjartakúluni, og altíð tala reint og beint samsvarandi við umvending. Mátti tó bispur – og ALLIR prestarnir – komið hartil. So vóru teir allir prestar Guðs.
Annars eru vit mangir, sum ongantíð fóru á teologiskúla, men tó hava verið prestar (og kongar) í áravís.


 30  Og tíðirnar av hesi fákunnu læt Guð fara afturvið borðinum; men nú býður øllum monnum allar staðir at venda um:

 31  Av tí at hann hevur útpeikað ein dag, í hvørjum hann vil døma heimin í rættvísi við tí manni, hvønn hann hevur

fyriskipað; hvarum hann hevur givið øllum monnum fullvissu, í at hann hevur reist hann frá teimum deyðu.

(Gern. Áp. 17:30-31 FKJ)



Konto nr. 6460 0003981462
Vevstjóri
×