Eg vil tilbiðja mótvegis heilaga templi tínum, og prísa tínum navni fyri tína elskandi blíðsemi og fyri sannleika tín: tí at tú hevurt stórgjørt títt orð uppum alt títt navn. ( Psálmur 138:2 FKJ )
6 Orðini hjá Harranum eru skír orðˇ: sum silvur roynt í einum bræðsluovni av jørð, skírgaði sjey ferðir. 7 Tú skalt varða tey, O Harri, tú skalt varðveita tey frá hesi ætt um ævir. ( Psálmur 12:6-7 FKJ )
Um ævir, O Harri, títt orð er grundfest í himni. ( Psálmur 119:89 FKJ )
Himin og jørð skulu ganga undir, men orðini hjá mær skulu ikki ganga undir. ( St. Matthæus 24:35 FKJ )
18 Og verðið ikki druknir við víni, hvarí er ólátaskapur ; men verið fyltir við Andanum ; 19 Talandi til tykkar sjálvs við psálmum og lov-psálmum og andaligum songum, syngjandi og gerandi melodï í hjørtum tykkara fyri Harranum ; 20 Veitandi tøkkir altíð fyri allar lutir til Guðs og Faðirsins í navni várs Harra Jesu Christs ; 21 Undirgevandi tykkum sjálvar hvør fyri øðrum í ótta Guðs. 22 Ektakonur, undirgevið tykkum sjálvar yvirfyri tykkara egnu ektamonnum, sum Harranum. 23 Tí ektamaðurin er høvur ektakonunnar, enntá eins og Christus er høvur kirkjunnar : og hann er frelsari likamsins. 24 Tessvegna eins og kirkjan er undirgivin yvirfyri Christi, soleiðis veri ektakonurnar fyri sínum egnu ektamonnum í øllum lutum. 25 Ektamenn, elskið ektakonur tykkara, enntá eins og Christus eisini elskaði kirkjuna, og gav seg sjálvan fyri hana ; 26 At hann mátti halga og reinsa hana við tváanini av vatni við orðinum, 27 At hann mátti seta hana fram fyri seg sjálvan ein dýrdsom kirkja, ei havandi blett, ella rukku, ella nakran slíkan lut ; men at hon skuldi vera heilag og uttan lýti. 28 Soleiðis áttu menn at elska ektakonur sínar sum síni egnu likam. Hann ið elskar ektakonu sína elskar seg sjálvan. 29 Tí eingin maður nakrantíð enn hataði sítt egna kjøt ; men nørir og fjálgar tað, enntá eins og Harrin kirkjuna : 30 Tí vit eru limir av likami hansara, av kjøti hansara, og av beinum hansara. 31 Av hesi grund skal maður fara frá faðir sínum og móður, og skal verða sameinaður innat ektakonu síni, og tey tvey skulu vera eitt kjøt. 32 Hesin er ein mikil loyndardómur : men eg tali viðvíkjandi Christi og kirkjuni. 33 Hóast hetta lat hvønn og ein av tykkum fyri seg soleiðis elska ektakonu sína enntá sum seg sjálvan ; og ektakonan síggi til at hon virði ektamann sín. ( Eph. 5:18-33 FKJ )
19 Ektamenn, elskið ektakonur tykkara, og verið ikki beiskir ímóti teimum. 20 Børn, lýðið foreldur tykkara í øllum lutum : tí hetta er væl toknandi yvirfyri Harranum. 21 Fedrar, eggið ikki børn tykkara til firtnis, at ikki tey verði mótfallin. ( Col. 3:19-21 FKJ )
Líkaleiðis, tit ektamenn, dvøljist við teimum samsvarandi við kunnleika, gevandi ektakonuni heiður, sum hinum veikara keri, og sum verandi arvingar saman til náði lívsins ; at bønir tykkara verði ikki hindraðar. ( I. Pætur. 3:7 FKJ )
(Kvinnan í Orðtøkunum 31:10-31 er heiður verd. (Sí v. 28 og v. 31.))
Men eg vildi havt tykkum at vitað, at høvur hvørs mans er Christus ; og høvur kvinnunnar er maðurin ; og høvur Christs er Guð. ( I. Cor. 11:3 FKJ )
7 Tí maður víst átti ikki at dekkað høvur sítt, við tað at hann er mynd og dýrd Guðs : men kvinnan er dýrd mansins. 8 Tí maðurin er ikki av kvinnuni ; men kvinnan av manninum. 9 Eiheldur varð maðurin skapaður fyri kvinnuna ; men kvinnan fyri mannin. ( I. Cor. 11:7-9 FKJ )
Nú, navnið hjá manninum var Ná´-bal ; og navnið hjá ektakonu hansara Abigail : og hon var ein kvinna av góðum skili, og av eini vakrari ásjón : men maðurin var ónærisligur og óndur í gerningum sínum ; og hann var av húsi Calebs. ( I. Samuel 25:3 FKJ )
Ver ikki tú ein Nábal.
Og tað bar á umleið tíggju dagar aftaná, at HARRIN sló Ná´- bal, so at hann doyði. ( I. Samuel 25:38 FKJ )
(heimsp.) pragmatisma, hentskaparstevna (heimspekistevna, har sannleikastøði heldur er tað, ið er hóskandi el. gagnligt, enn at tað er í samsvari við sannleikan el. veruleikan) (Kelda: sprotin.fo)
… Tvs. at pragmatisma ger TEG til gud, og Guð til ein lygnara.
orð títt er sannleiki. ( Jóh. 17:17b FKJ )
6 Orðini hjá Harranum eru skír orðˇ: sum silvur roynt í einum bræðsluovni av jørð, skírgaði sjey ferðir. 7 Tú skalt tey varða, O Harri, tú skalt varðveita tey frá hesi ætt um ævir. ( Psálmur 12:6-7 FKJ )
Um ævir, O Harri, títt orð er grundfest í himni. ( Psálmur 119:89 FKJ )
Reyðsokkurin (og teir, sum tola og verja hann) spotta Guðs orð; jamen tað sigur Guðs orð sjálvt:
At vera hóvligar, kýskar, passarar við hús, góðar, lýdnar fyri sínum egnu ektamonnum, at orð Guðs verði ikki Guðsspottað. ( Titus 2:5 FKJ )
Kallið meg so bara hvat tit vilja. Eg veit, at eg havi rætt. (Eg dugi nemmiliga at lesa)
Lurta eftir hesum, lær sannleikan, og goym hann sum skírasta gull í tínum hjarta:
Hvussu tað ber til? Jamen í ævinleikanum er eingin tíð: bara eitt nú
Hendan gjørdi sjálvmorð, fór í helviti og kom aftur
Bara úthelta blóð Jesu Christs vaskar okkara synd burtur og kann frelsa okkum
19 ¶ Tað var ein ávísur ríkur maður, sum var klæddur í purpur og fínt lín, og gleddist marglætisliga hvønn dag : 20 Og tað var ein ávísur biddari nevndur Laz´-a-rus, sum varð lagdur við dyr hansara, fullur í sárum, 21 Og tráandi at verða mettaður við molunum sum fullu frá borði hins ríka mans : harafturat komu hundarnir og sloktu sár hansara. 22 Og tað bar á, at biddarin doyði, og varð av einglunum borin inn í fang Ábrahams: hin ríki maðurin doyði eisini, og varð jarðaður ; 23 Og í helviti lyftir hann upp eygum sínum, verandi í pínslum, og sær Ábraham langt burturfrá, og Laz´-a-rus í fangi hansara. 24 Og hann rópaði og segði, Faðir Ábraham, hav miskunn mót mær, og send Laz´-a-rus, at hann má drepa tippin av fi ngri sínum í vatn, og svala tungu míni ; tí eg eri pínslaður í hesum loga. 25 Men Ábraham segði, Sonur, minst til at tú í lívstíð tíni tókst við tínum góðu lutum, og líkaleiðis Laz´-a-rus illu lutum : men nú er hann troystaður, og tú ert pínslaður. 26 Og umframt alt hetta, ímillum okkara og tykkara er tað eitt mikið svølg fest : so at teir sum vildu ferðast hiðanfrá til tykkara kunnu ikki ; eiheldur kunnu teir ferðast til okkara, sum vildu komið haðanfrá. 27 Tá segði hann, Eg biði teg tessvegna, faðir, at tú vildirt sent hann til húsar faðirs míns : 28 Tí eg havi fimm brøður ; at hann má vitna fyri teim, at ikki teir eisini komi inn í henda pínslustað. 29 Ábraham sigur við hann, Teir hava Móses og prophetarnar ; lat teir hoyra teir. 30 Og hann segði, Nei, faðir Ábraham : men um ein fór til teirra frá hinum deyðu, vilja teir venda um. 31 Og hann segði við hann, Um teir hoyri ikki Móses og prophetarnar, eiheldur vilja teir verða sannførdir, tó ein reis frá hinum deyðu. ( Lukas 16:19-31 FKJ )
Tí eins og Jónas var tríggjar dagar og tríggjar nætur í búki hvalsins ; soleiðis skal Menniskjusonurin verða tríggjar dagar og tríggjar nætur í hjarta jarðarinnar. ( Matthæus 12:40 FKJ )
Eg eri hann sum livir, og var deyður ; og, sí, eg eri livandi um ævir meir, A´-men ; og havi lyklar helvitis og deyðans. ( Opb. 1:18 FKJ )
… tvs. at tá ið Jesus fór í hjarta jarðarinnar, tá fór hann niður inn í helviti
So GEVST nú og sig, at helviti ikki er til, og GEVST og sig, at tað er ikki til enn. Tað er VÍST til NÚ!
LÍKALEIÐIS, tit ektakonur, verið í undirgivni fyri egnu ektamonnum tykkara ; at, um nakrir lýði ikki orðinum, teir eisini mega uttan orðið verða vunnir við atferðini hjá ektakonunum ; 2 Meðan teir skoða kýsku atferð tykkara samkoplaða við ótta. 3 Hvørs prýðing lat hana ei vera handa útvortis prýðing av at flætta hárið, og av at vera í gulli, ella av ílating í skartaklæði ; 4 Men lat hana vera hin duldi maður hjartans, í tí sum er ikki forgongiligt, enntá prýðingin av einum eyðmjúkum og stillum anda, sum er í eygsjón Guðs av miklum virði. 5 Tí eftir hesum háttalagi í hini gomlu tíð, hinar heilagu kvinnur eisini, hvørjar litu á Guð, prýddu seg sjálvar, verandi í undirgivni yvirfyri sínum egnu ektamonnum : 6 Enntá sum Sára lýddi Ábraham, kallandi hann harra : hvørs døtur tit eru, so leingi sum tit gera væl, og eru ikki ræddar fyri nakrari ræðslu. 7 Líkaleiðis, tit ektamenn, dvøljist við teimum samsvarandi við kunnleika, gevandi ektakonuni heiður, sum hinum veikara keri, og sum verandi arvingar saman til náði lívsins ; at bønir tykkara verði ikki hindraðar. ( I. Pætur 3:1-7 FKJ )
