Ikke kategoriseret – Føroyska King James

Hví King James týðararnir ikki góðtóku Apokryphurnar sum skrift

Ein væl dámd lygn hjá atfinnarunum er, at tann upprunaliga KJV frá 1611 innihelt Apokryphurnar, hvørjar eingin sannur Christin í dag góðtekur sum skrift. Apokryphurnar eru eitt savn av nøkrum heidnum ritum, sum Católska skøkjan góðtekur sum íblást skrift. Í veruleikanum lýsti Trent ráðið í 1546 eina BØLBIÐING omaná hvønn tann, ið avnoktaði, at hesar bøkur vóru íblástar. King James týðararnir mettu IKKI hesar bøkurnar at vera íblást skrift, eiheldur tóku teir tær við í kanónisku skriftirnar sum slíkar. Teir settu Apokryphisku bøkurnar einans ÍMILLUM Gamla Testamenti og Nýggja Testamenti sum søgulig skjøl, ikki sum skrift. Teirra grundir fyri IKKI at góðtaka Apokryphurnar sum skrift eru skrásettar á síðu 185-186 í bókini “Translators Revived”, eftir Alexander McClure.

Tær sjey orsøkirnar eru grundleggjandi sum fylgjandi:

Ikki ein teirra er á Hebraiska tungumálinum, sum hinar bøkurnar í Gamla Testamenti eru.
Ikki ein av skrivarunum hevdar at skriva við íblástri.
Hesar bøkur vórðu aldri viðurkendar sum heilagar skriftir av Jødisku kirkjuni, og tessvegna vórðu tær aldri samtyktar (ella siteraðar) av Harra várum (eiheldur nøkrum av ápostlum hans).
Teim varð ikki loyvt pláss millum tær heilagu bøkurnar, fýra tær fyrstu øldirnar av Christnu kirkjuni.
Tær innihalda ævintýrligar frásagnir, og frásagnir ið mótsiga ikki bert kanónisku skriftunum, men hvørji aðrari. Í Maccabæarabókini aleina, til dømis, doyr Antiocus Epiphanes tríggjar ferðir á trimum støðum!
Tær innprenta lærur, sum eru í stríði við Bíbliuna, so sum bønir fyri teimum deyðu, syndafrían fullkomileika og skerseld.
Tær læra siðleysar gerðir, so sum lygn, sjálvmorð, manndráp og gand.

Týtt úr bókini “Fighting Back”,
“A handy Reference Guide for King James Bible Believers.”
Eftir James L. Melton.

Góði, blindi, óndi Bergur Göbbels

Teldupostur, sendur Bergi D. Göbbels, og sent til vp.fo:

Eg hevði ein óunniligan dreym í fyrranáttina um, at fólk stóðu innanfyri ein glas vegg og hugdu at einum manni í øðrum rúmi. So tók eitt konufólk upp onkra fjarstýring og trýsti á knøtt, sum drap mannin hinumegin glasveggin. Hetta var morð.

At síggja teg í sjónvarpinum í kvøld, má eg siga var óhugnaligt, ja: skelkandi!. Og so tosa tit um evnið, sum eg droymdi um, ja, helst sama kvøld, fundurin var í Løkshøll, har tú eisini sat og smíltist sum ein spentur, kúbýttur smádrongur.

Teir gera menn sum teg til formann í sokallaða etiska ráðnum, fyri at tøla og villa trúgvandi fólkið í Føroyum. Tú dugir at tosa, hevur fólkatekki, men ert hálur sum fáur: so teg kunnu teir brúka. Eg standi tíbetur uttanfyri títt andliga likam, sum sleikir ringin hjá antichristi í Róm, og havi tí síggjandi eygu. At síggja títt djevulska smíl, nú deyðshjálp er komið upp at venda í Føroyum, avdúkar fyri mær, hvør tú í dag ert vorðin. Tú ert ikki at kenna aftur, frá tí, tú vart fyri tríati árum síðani, hasin ungi maðurin, sum kundi tala til felags missiónsvikur í ítróttarhøllini í Runavík, einaferð tíðliga í níti árunum. Eg síggi ikki Jesus í tær í dag, men Göbbels.

Kona mín, Licia, úr USA, segði mær, at 86 ára gamli pápi hennara var á sokallaðum Hospis heimi, hevði undirskrivað onkra kontrakt, sum tey meintu, hann ikki var kunnaður um, hvat alt innibar. Hann hevði óvanliga góða heilsu, men knappliga, uttan nakra sjúku, viknaði hann yvir eina viku og doyði. Tey avvarðandi sluppu ikki at geva honum mat ella drekka ta vikuna, hann skuldi bara fáa ávísar tablettir frá dráps-sjúkrasystrunum, … og so doyði hann. Licia og systir hennara søgdu mær beint fram, at hann var dripin á Hospis heiminum.

Hevði tú enn verið tann sami, sum tú vart fyri tríati árum síðani, so hevði tú beint út sagt, at vit hava ikki loyvi til at taka lív, sjálvt um persónurin ynskir tað, tí at Guð gevur og tekur lív. Nakað annað er, tá ið krígsstøða er, ella onkur vil drepa børn ella konu okkara, so er tað sjálvverja. At ein sokallaður “prestur” sum tú nú skal vera formaður í hasum djevulska óetiska ráðnum, man vera ein tann sniðfundigasta ætlan, djevulin hevur gjørt í rættiliga langa tíð, í øllum førum síðan rumparalógin kom í 2017.

Tá ið eg var nýfrelstur tannáringur, minnist meg, at eg hoyrdi sagt, at í Hollandi brúktu tey deyðshjálp, og tað hildu ØLL tey trúgvandi vera heilt ræðuligt og óhugsandi, – nakað, sum bara fyrr hevði funnið stað í Nazista-týsklandi. Nú skal tann etiski garðurin eisini smyldrast í Føroyum, og fremst av Satansa monnum er Bergur, sum Hitlersa propaganda maður Joseph Göbbels. Hevði onkur sagt mær tá, at so fór at verða í 2026, so hevði eg dottið á reyvina. Í kvøld sat eg í stóli, men hjartað sakk, tað má eg siga. Mangt kunnu breyðprophetar tølast til í kirkju, sum er gift við statinum, tað má sigast.

Altso, hvat er tað vert at spyrja, hvar gudleysi føroyingurin í dag stendur í mun til deyðshjálp? Eigur maður sum tú, sum eitist at umboða Christ, yvirhøvur at reka við tíðarandanum, ella fyrihalda teg til hann? Spælir Guðs orð ongan veruligan leiklut í tíni lívsáskoðan? Og so sigur tú bara, at hetta er “interessant”! Hevði tú verið, sum eg minnist teg, so hevði tú sagt, at hetta er “skelkandi”, og ein “sera vandamikil glíðibreyt”, tí at kemur hetta inn, so fáa mørkini túsundbeint og fara spakuliga glíðandi longur og longur, til tey drepa fólk, sum tey meina, ikki hava eina nóg góða lívsgóðsku allíkavæl, ongan kæran eiga, ella eru givin at liva osv. Og so koyra tey gomul á Hospis, fáa tey at skriva undir okkurt skjal, har tey stóru tingini standa við minst skrift í einum eyka skjali, júst sum avtalur í bankanum, og gera sær ávísar sniðfundigar mannagongdir, har drápsmaskinan koyrir, men eingin heldur nakað vera galið, tí tey fylgja jú øll landsins lógum, – júst sum undir Hitleri stríðsárini.

Eitt er vist: Har, sum man byrjar at innføra evtanasi, har glíður tað bara tann ranga vegin, og praksis verður oftast verri, enn lógir siga. Hetta er uttan iva eitt stig í, hjá teimum hægstu, at finna leið til at tynna tann eldra fólkaskaran, sum gerst londum alsamt dýrari at uppihalda. So mikið síggi eg frá síðulinjuni; og í tínum djevulsku eygum.

Ein sannur trúgvandi hevði staðið við grátandi røtt í Degi og Viku og reyðum, grátandi eygum, – ikki sleiskur og roynt at toknast gudleysu mordarunum, einkið veruliga sagt ÍMÓTI tí, men bara, at tað var … ”interresant”.

Ymsastaðni er tað nú vorðið lógligt, at drepa ófødd børn heilt inntil føðing. Og hvat tosa tey beistini um nú? Ja, hvat heldur tú? Jú, at mamman skal kunna drepa barnið tað fyrsta árið eftir føðing eisini. Verður tú við í tí kjakinum eisini, við stórum smíli á vørr?

Vakna, vend um frá mammon og mannasleiki, og kom aftur til tína sonnu trúgv. Um ikki, so verða vit ikki báðir í himni, tað kann eg siga tær. Og tað er einkið pávans sokallað ”sacramenti”, sum kann bjarga tær.

Tí tað er neyðugt,
Sjúrður.

……